• jeden to wyparta myśl lub pragnienie (to ogólne uczucie niepokoju lub pragnienie strachu, które łagodzi się interwencją psychoterapeutyczną)
• drugi to poczucie obezwładniającej paniki i towarzyszą jej z reguły objawy takie jak:

- Przyspieszone bicie serca

- Nadmierna potliwość

- Przyspieszony oddech

- Biegunka

- Parcie na pęcherz

Lęk jest zjawiskiem dość powszechnym w przeżyciach człowieka i kiedy wykraczają one poza normę, lęk będzie wtedy występował częściej i z większym nasileniem.

Rodzaje lęku:

• Zespół lęku napadowego – napady zwykle trwają kilka minut, ale powodują w człowieku duże cierpienie. Pojawiają się niepokojące objawy fizyczne: uczucie duszenia się , zawroty głowy, pocenie się, drżenie, często kurcz i towarzyszy tym objawom często poczucie nadchodzącej katastrofy. Większość takich ludzi cierpi na agorafobię (strach przed miejscem lub sytuacją, z której nie można uciec).
• Fobie: agorafobia, fobia specyficzna, fobie społeczne
• Zaburzenia obsesyjno-kompulsywne. Czynności natrętne (kompulsja) to zrytualizowane działania, które człowiek wykonuje, aby osłabić lęk (odczuwa przymus wykonywania tych czynności) i tak są to:

- Rytuały związane ze sprawdzaniem

- Rytuały związane z myciem i sprzątaniem

- Myśli natrętne

- Rytuały mieszane

• Zespół stresu pourazowego- człowiek musiał przeżyć traumatyczne zdarzenie, w którym zmierzł się z groźbą śmierci lub ktoś bliski umarł a reakcja tego człowieka obejmowała silny strach, bezradnosć lub przerażenie. Osoby, które doznały urazu, na przemian zaprzeczaja mu i odtwarzają w koszmarach sennych. Motywy psychiczne, które pojawiają sie w następstwie głębokiego urazu:

- żałoba lub smutek

- poczucie winy wywołane agresywnymi i destrukcyjnymi impulsami

- poczucie winy z powodu przetrwania

- lek przed identyfikacją z ofiarami

- wstyd z powodu poczucia bezradności i pustki

- lęk przed powtórzeniem urazu

- silna złość przeciwko źródłom urazu

• Zespół lęku uogólnionego – występuje, gdy człowiek skarży się na odczuwanie nadmiernego lęku, nad którym trudno jest mu zapanować. Jeśli lęk pojawia się przez większość dni i trwa minimum 6 m-cy, taki lęk jest uogólniany i człowiek łączy go z kilkoma czynnościami i sytuacjami w ciągu dnia. Zaburzenie to wpływa mocno na jakość życia człowieka: ciągle boi się o przyszłość, zamartwia się aktualną sytucją życiową bądź finansową, boi się nieszczęść, które mogą spotkać jego bądź bliskich, przejmuje się również innymi sprawami swojego życia.

Źródłem zaburzeń nerwicowych są nierozwiązane, nieświadome konflikty wewnętrzne, najczęściej pomiędzy tym do czego osoba dąży a tym jakie ma możliwości. Takie jakie ma potrzeby a jakie obowiązki; jakie ma pragnienia a co jest pożądane w danej normie społecznej.

Pojawia się zazwyczaj, kiedy wrażliwa i nieodporna osoba jest pod presją sytuacji a jej tendencje nieuświadomione są sprzeczne.

Przyczyną nerwic może być również deficyt opieki rodzicielskiej w dzieciństwie lub trauma.

Istnieje duża różnorodność objawów nerwicowych i ich indywidualności ponieważ każdy człowiek wykazuje inny szereg objawów.

Objawy należące do różnych typów nerwic często występują w różnym nasileniu u chorego.

Wyróżnia się pięć typów nerwic:

• neurasteniczna (zmęczenie, rozdrażnienie tzw. nerwica dyrektorska, pośpiech i nuda, na podłożu organicznym)
• histeryczna
• hipochondryczna
• anankastyczna (natręctw)
• depresyjna

Objawy:

• bóle głowy, żołądka, serca, kręgosłupa, zawroty głowy, drżenie kończyn, kołatanie serca, uderzenia gorąca
• porażenia różnych części ruchu
• brak czucia na skórze lub pewnych jej częściach
• trudności z oddechem, “ciasna klatka piersiowa”
• zaburzenia seksualne
• zaburzenia funkcjonowania organów wewnętrznych
• natrętne myślenie
• natręctwa ruchowe
• trudności z koncentracją
• fobie
• napady lękowe
• nieokreślony niepokój
• apatia
• stan podwyższonego napięcia
• przygnębienie
• zaburzenia snu

Depresja jest zaburzeniem psychicznym o charakterze afektywnym. O depresji możemy mówić wtedy, gdy poniższe objawy utrzymują się dłużej niż dwa tygodnie i nasilają się.

Objawy depresji:

• obniżony nastrój
• bliżej nieokreślony smutek i towarzyszący mu często lęk, płacz
• utrata radości życia począwszy od utraty zainteresowań, skończywszy na zaniedbywaniu potrzeb biologicznych
• pustka emocjonalna
• zniecierpliwienie
• drażliwość
• negatywny obraz siebie
• obniżona samoocena
• samooskarżenia
• samookaleczanie
• pesymizm i rezygnacja
• w skrajnych wypadkach mogą pojawić się także urojenia.

W depresji pojawiają się problemy ze zmobilizowaniem się do jakiegokolwiek działania, trudno jest podjąć decyzję, trudno podnieść się z łóżka i zacząć dzień.

Pojawiają się objawy somatyczne takie jak zaburzenia snu , utrata apetytu, może być także apetyt wzmożony, osłabienie, zmęczenie, utrata zainteresowania czymkolwiek, złe samopoczucie fizyczne, skargi na bóle różnego rodzaju, brak zainteresowania seksem, myśli samobójcze.

W zależności od nasilenia objawów epizody depresji określa się jako łagodne, umiarkowane lub ciężkie. W każdym wypadku potrzebna jest konsultacja lekarza psychiatry jak i konsultacja psychoterapeutyczna, gdzie wspólnie można podjąć walkę z towarzyszącym cierpieniem.

Czasem rozpoznanie depresji może przysparzać  pewnych trudności. Istniejące objawy często tłumaczymy trudną sytuacją w jakiej się znaleźliśmy i nie kojarzymy ich od razu z depresją. Tłumaczymy sobie, że  mamy trudniejsze dni, że panujemy nad tym, co się w nas i wokół nas dzieje. Ale bardzo ważne jest wczesne rozpoznanie depresji , możemy w ten sposób skrócić swoje cierpienie. Przebieg choroby może być mocno skomplikowany konieczna jest wtedy opieka lekarza psychiatry, jak również ważnym krokiem jest decyzja o podjęciu psychoterapii.